Çoğu zaman pratiğe esneklikle, güçle ya da bir pozu “doğru” yapma kaygısıyla başlarız. Oysa matın üzerinde ilk karşılaştığımız şey nefes. Onu fark etmek, aslında pratiğin gerçek kapısı.
“Nefesi dengeleyerek zihni sakinleştirmek ve bedeni etkilemek mümkün. Çift yönlü bir değişim.”
Cyndi Lee'nin Yoga Bedeni, Buddha Zihni kitabındaki bu cümle, pratiğimin omurgasını özetliyor. Beden ve zihin ayrı iki ada değil; nefes ikisi arasındaki köprü. Zihnin telaşlandığında nefes kısalır, yüzeyselleşir. Nefesi bilinçli olarak yavaşlattığında ise sinir sistemin “tehdit yok” mesajını alır ve zihin de onu takip eder.
Günlük hayata taşınabilir küçük bir alıştırma
Bunu yapmak için bir mata ya da özel bir zamana ihtiyacın yok. Sırada beklerken, trafikte ya da uyumadan önce deneyebilirsin:
- Nefesini değiştirmeye çalışmadan, sadece birkaç tur olduğu gibi izle.
- Sonra nefes verişini, alışından biraz daha uzun tut.
- Karın bölgenin nefesle nazikçe genişleyip indiğini hisset.
- Beş tur sonra yine olağan nefesine dön ve değişen şeyi fark et.
Uzanmış kelebek pozu (Supta Baddha Konasana) gibi dinlendirici duruşlar da tam olarak bunu destekler: solunumu düzenler, zihni sakinleştirir, kaygıyı hafifletir. Ama poz olmadan da nefes hep yanında. Pratiğin en taşınabilir parçası o.
Bu yüzden derslerimde her şeyden önce nefesi konuşuruz. Bir poz gelip geçer; nefesle kurduğun ilişki ise seninle kalır.